Deze week vindt in dorpshuis De Neng de gratis vakantieweek voor senioren plaats. We spraken al eerder met Wendy Groen, sociaal beheerder, over deze week vol activiteiten. Het is bovendien een goede aanleiding om kennis te maken met Jan de Bruine, de beheerder van De Neng.
Klik voor een vergroting.
Jan de Bruine (65) is nu al weer een aantal jaren beheerder van dorpshuis De Neng. Hij heeft het ontzettend naar z’n zin. “Het is hier gezellig en we lachen veel. De sfeer is gemoedelijk. Dat is belangrijk voor de bezoekers. Zij komen hier om een kaartje te leggen, om te rummikuppen, of gewoon voor een praatje bij de koffie. Die plezierige omgeving is trouwens ook van groot belang voor de bijna 70 vrijwilligers. Zij werken zich hier uit de naad en dan wil je het op z’n minst een beetje leuk hebben. Ja toch?” Het is een vraag waar Jan geen antwoord op verwacht. In zijn ogen twinkelen pretlichtjes. Hij is zichtbaar trots op zijn werk.
Thuis was het te rustig
Het is niet erg gebruikelijk om rond je 64ste nog aan een nieuwe baan te beginnen. Jan beaamt dat: “Ik was eigenlijk van plan om met vervroegd pensioen te gaan na mijn vorige baan. Ik heb een periode thuisgezeten, maar dat beviel me voor geen meter. Mijn vier kinderen zijn de deur uit en m’n vrouw heeft het enorm naar haar zin op het werk. Ze is iets jonger dan ik en gaat zeker nog een tijdje door.
Ik zat dus alleen thuis en al het achterstallige onderhoud was wel al snel gedaan. Toen kwam plotseling de vraag of ik beheerder wilde worden bij De Neng. Dat klonk als muziek in mijn oren. Mijn idee over een dorpshuis was niet helemaal juist. Ik had iets verwacht als een rommelige voetbalkantine of zo, maar toen zag ik dit hier.” Jan zwaait met een groots gebaar om zich heen. “Ik was aangenaam verrast.”
Meerdere banen
Jan de Bruine heeft een gevarieerd arbeidsverleden. Hij begon in het installatiebedrijf van zijn vader in Bilthoven. Vervolgens werd-ie zelfstandig ondernemer, vooral in de wereld van de installatietechniek, maar er waren ook zijspoortjes. Hij werkte bijvoorbeeld een tijd op Schiphol als teamleider van de catering. Dat ging mis in de coronaperiode. Het aantal vluchten liep sterk terug en zijn baan werd opgeheven.
Jan ging al snel daarna aan de slag als beheerder van een kerkgebouw. Hij hielp onder meer bij de organisatie van allerlei evenementen. “Ik was 60 uur per week in touw. Dat was wel wat veel van het goede. Toen begon het pensioen te lonken. Die rust leek me in eerste instantie fantastisch. Nou ja, dat was dus geen succes. ‘t Is fijn dat deze klus bij De Neng op mijn pad kwam. Dit is een fijne plek, waar ik goed op mijn plaats ben.”
De Neng is onmisbaar
“Het allerleukste is het sociale aspect van het werk hier. Ik spreek ontzettend veel mensen en vind het geweldig om gastheer te zijn. Je merkt de dankbaarheid bij de bezoekers. Daar doe ik het natuurlijk niet voor, maar het is toch een prettig, een symbolisch schouderklopje.
We krijgen vooral senioren over de vloer. Dan zie je dat zo’n dorpshuis van groot belang is om eenzaamheid te bestrijden. Onmisbaar wat mij betreft. Ouderen leggen hier op een laagdrempelige manier nieuwe contacten. Dat is echt een heel belangrijke functie van De Neng. En vergis je niet, per week komen hier zeker zo’n 200 mensen binnenlopen en dan reken ik het bezoek voor de bibliotheek niet mee. We hebben in de kelder ook een plek voor jongeren. Daar heb ik niet zoveel mee te maken. Die ruimte is de verantwoordelijkheid van Indebuurt033.”
“Mijn technische achtergrond komt hier ook goed van pas. Als er een lamp kapot is, of de vaatwasser stopt ermee, dan los ik dat meestal wel op. We hoeven gelukkig niet voor ieder wissewasje een dure monteur te laten komen.”
Geen toekomstvisie
“Mensen vragen me regelmatig of ik een toekomstvisie heb op het werk hier. Het antwoord is ‘nee’. Dat klinkt misschien wat kort door de bocht, maar ik wil vooral zorgen voor een goede overdracht over een paar jaar. De nieuwe beheerder moet in een gespreid bedje komen. Ik ga hier nu niks veranderen. De vrijwilligers weten precies wat ze moeten doen. Ze hebben een eigen werkstructuur bedacht en daar ga ik niet aan zitten rommelen. Het zijn super loyale mensen die hun ziel en zaligheid in dit werk leggen. Dat is toch fantastisch.”
“Je kunt van iemand op mijn leeftijd niet verwachten, dat ie nog twintig jaar blijft. Maar ik heb eind vorig jaar een vaste aanstelling gekregen en dan loop je niet meteen weer weg. Ik blijf hier zolang het leuk is.” Jan lacht vrolijk om z’n eigen conclusie. Hij zwaait uitbundig naar een bezoeker bij de bar en hangt zonder nadenken een gordijn recht. De nieuwe beheerder voelt zich hier als een vis in het water, dat is duidelijk.
—————-
Dit artikel verscheen eerder in het Hoogland Magazine 2025 van de VDH en is op enkele punten geactualiseerd. Leden krijgen dit glossy Magazine jaarlijkse thuisbezorgd.
